Losers. 
Zo werden de boeren in de regio rondom het stadje Alba in de noordelijke regio Piemonte tot enkele decennia terug vaak gezien. Ploeteraars. Sukkels, De vrouwen in de streek trouwden liever met een Zuid Italiaan. Dat ze die vanwege het accent wellicht amper konden verstaan was altijd nog beter dan zo’n stomme boer uit de buurt.  

Want de Zuid Italiaan die massaal naar het noorden is verhuisd, werkte in een fabriek en had daarmee een vaste baan en kon ook met vakantie. Hij werkte bij Fiat en reed er ook een. Of hij werkte bij Ferrero (Nutella) in Alba die het personeel dagelijks in schone busjes op kwam halen. Alles beter dan een tractor.   

Hoe anders is het nu. Het fenomeen boer zoekt vrouw is in ieder geval in deze streek van het land niet meer nodig want ‘Ik produceer Barbaresco’, of ‘ik ben een wijnmaker’ doet het goed bij de meisjes. Zo lieten twee jonge wijnmakers me weten toen ik afgelopen weekend de prachtige wijnstreek inreed om eens een paar flessen in te slaan.

Een vertelde me dat zijn (inmiddels) vrouw werd geboren in Milaan maar ze woonde al een paar jaar in Engeland toen hij haar ontmoette. Ook na de eerste kennismaking met het woonadres bovenop de berg en op dik een uur van de afrit van de snelweg was het duidelijk: er was weer een boerenvrouw ontstaan. Maar wel een met bul en internationale ervaring op zak.

Een tweede vertelde me dat steeds meer jongeren bewust kiezen voor het vak van wijnboer. Marginale boerderijen van de voorouders zijn in de afgelopen jaren omgebouwd tot prestigieuze wijnhuizen of stralen in ieder geval de ambitie uit dat te worden. De regio kent in tegenstelling tot bijvoorbeeld Toscane geen rijke aristocraten die op grote schaal wijn produceerden. Hier zijn het kleine boeren die in rap tempo groot aan het worden zijn. Ook mede dankzij een school voor wijnboeren in Alba en een wijnfaculteit op de universiteit van Turijn. ‘Het is echt leuk want we zijn met een hedonistisch product bezig’, hoor ik de dertiger zeggen in zijn wijnkelder. ‘Wijn is passie, is een imagoproduct en wordt daarmee net zoiets als Gucci of Prada. Je koopt kwaliteit en imago.’ In de Barbaresco regio (het kleine wijnbroertje van de tien kilometer verderop gelegen veel beroemdere Barolo) zijn ze inderdaad hard op weg een wereldmerk te worden. 

Wel is het te hopen dat de hedendaagse wijnboeren gewoon boer blijven. En geen wijndesigner, winontwerper, of wijnfenomeen of zoiets. Met alle arrogantie die daarbij komt; iets waar je in de modestraatjes van Milaan mee wordt overspoeld. Want als dat gebeurt, is de lol van even proeven in de kelder, discussiëren over de houten vaten, over hoe de wijnstokken erbij staan, over de afdronk, de kleur en de neus er snel af. Voorlopig is het gelukkig nog een feest.

Voor meer Italiaans nieuws kijk eens op de weblog van Maarten Vermeer www.fd.nl/italie